The story continues…

Net terug van bij de chiropractor. Alweer. Bekken, nek, schouders… Ik kan die pijn niet eens beschrijven…

Het goede nieuws: ik neem niet meer dagelijks Tramadol. Eindelijk afgekickt van de opioiden. En ik deed het alleen, op een maand tijd, zonder ziekenhuis. Trots! Ik mag het wel nog nemen indien nodig (op een dag als vandaag bvb, maar dus beperkt).

Psychisch gaat het niet zo goed. De pijn weegt loodzwaar. Daarnaast heb ik ook veel nachtmerries (wat volgens de chiropractor een goed teken is, aangezien ik dus meer in mijn REM-slaap geraak. Zei ik al dat hij een sadistje is?). Ik probeer goed te werken bij de psycholoog, maar ik voel dat het niet voldoende is. Daarom nam ik contact met Vesta, psychiatrische thuiszorg. Het zijn ex-collega’s van mij (valt onder de Bolster, waar ik beschut wonen deed), maar echt kennen, doe ik hen niet. We hadden hoogstens een paar vormingsmomenten samen. Deze week komt mijn casus op de teamvergadering en daarna hoor ik of ze mij kunnen helpen. Ook geen idee van wachtlijst.

Daarnaast speel ik met het idee om in juli even naar Pittem te gaan, naar de afdeling kortverblijf. Mijn zoontje is 2 weken op reis met mijn schoonouders, dan een week thuis en daarna zijn zoon en man tien dagen op kamp met de chiro. Dus in principe kan ik 24 dagen opname doen zonder dat mijn zoon er iets van moet merken.

Ik wil taboes doorbreken, daarom vertel ik het hier ook, maar ik wil niet dat mijn zoon weet dat ik psychische problemen heb. Pas op, hij weet heel goed dat ik vaak huil door de pijn, dat ik bij een psycholoog en psychiater ga,.. maar een opname is nog een stap verder en valt moeilijker uit te leggen – vind ik. Hij is nog maar 8 jaar…

Nu, eerst bespreken met de psychiater (4 maart), ik weet niet of ze zo flexibel kunnen zijn, zeker met dat ik die ene week middenin wel thuis wil zijn… En als Vesta me kan helpen, is het misschien helemaal niet nodig. Dus we zien nog wel, juli is nog veraf.

Verder kijk ik uit naar morgen, ik leer iemand nieuws kennen! Ik kwam op het idee om aan de apotheker te vragen of zij niemand wist die ook thuis is en wat nood heeft aan meer contact en zodoende heb ik morgen dus een blind date 😁 we mailden al even over en weer, ik denk dat het wel zal klikken. En ze woont heel dichtbij, dus dat zou heel fijn zijn!

Zo, tijd voor – alweer – een liggende maaltijd en daarna probeer ik wat te slapen. Als dat lukt, is de pijn erna meestal een stuk minder. Duimen maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *