Een korte ziekenhuis opname…

Dinsdag 14u. Ik zou nu in het ziekenhuis moeten zijn, maar ik ben thuis. Met barstende koppijn en een allesbehalve strak afbouwplan. Ik neem jullie even terug mee naar gisteren.

Ik werd om 9u verwacht op de afdeling neurologie. Aangezien ik sinds zaterdagochtend pijn had in mijn schouder begon de dag heel vroeg: ik werd om 7u30 bij de chiropractor verwacht. Een paar kraken en pijnkreten later kon ik thuis gaan ontbijten en dan richting een bomvolle inschrijvingszaal.

9u15: op de kamer. Het is druk op de afdeling, dus ik heb alle tijd om mijn kleine valies uit te pakken, een pyjama aan te doen en in bed te gaan liggen. De buurvrouw blijkt enkel Frans te spreken en maar één woord te kunnen zeggen. Ik prijs me heel even gelukkig.

Even later krijg ik een ‘gewone’ baxter (puur vocht, nog geen catapresan). Helaas geen goede aders in hand of onderarm, dus dan maar weer in de elleboog. Ze prikt goed en juist. So far, so good.

11u: daar is ze dan. Dé spuit, de pomp, het middel dat ik minstens 3 dagen moet krijgen.

Rond 11u45 krijg ik mijn middagmaal. ‘vegetarisch zonder vis’ blijkt hier een raar fenomeen, er was dus geen vleesvervanger beschikbaar. De vis werd uit mijn bord verwijderd en ik kreeg een extra potje rauwkost. Fine with me.

Daarna is het tijd voor een middagdutje, wat toch heel even blijkt te lukken. We krijgen koffie – manlief krijgt hem niet binnen, ik ben minder kieskeurig.

Hoe ik me dan voel? Wel ok, eigenlijk. Een beetje zwak, mijn bloeddruk is gedaald, dus ik moet wat voorzichtiger zijn bij het recht komen.

Alleen. Die baxter… Waar de naald erin gaat en schuin erboven krijg ik pijn. Veel pijn. Het is inmiddels rond 15u en ik vraag de verpleegkundige er even naar te kijken. Alles lijkt ok, geen idee vanwaar de pijn komt.

De pijn begint zich te verspreiden. Tegen 17u kan ik wel janken van de pijn in mijn hand. Niet normaal. Opnieuw duw ik op het belletje, opnieuw komt dezelfde verpleegkundige. Ik vraag of het zin heeft de baxter te versteken, dat ik dit niet kan uithouden. Maar de naald zit goed, dus het heeft geen zin. Ik krijg een hotpack.

Intussen verstrijkt er nog een uur en begint ook mijn schouder immens veel pijn te doen. Ik begin ook echt te huilen. Dit is niet ok en dit hou ik geen drie dagen vol. Ik vraag de verpleegkundige om de assistente of de arts te zien. Ze gaat het vragen aan de assistente, die is op de afdeling, maar ‘is bedolven onder het werk’. Tja…

Even later komt ze terug en zegt dat de assistente gaat bellen met mijn arts en dan terug iets laat weten. Oef. Ik ben al opgelucht dat ze iets onderneemt en heb vertrouwen in mijn dokter.

Rond 18u30 staat dokter Bourgeois aan mijn bed. Ik zie in zijn ogen dat hij weet dat ik me niet aanstel. Hij onderzoekt mijn arm en stelt voor om de Catapresan 15 minuten weg te laten en te kijken wat er gebeurt. Ik ben bang dat die tijd te kort gaat zijn voor iets van effect, maar ga akkoord, nadat ik hem doe beloven over 15 minuten terug te komen.

5 minuten zonder catapresan en de pijn trekt weg. 15 minuten en enkel de elleboogplooi doet nog pijn. Ik ben opgelucht. De dokter komt terug. Gezien de extreme reactie van mijn lichaam geeft hij me drie opties: de behandeling verder zetten aan heel lage dosering op dezelfde plaats, de behandeling verder zetten met het infuus in een grotere ader op mijn borstkas (wat dus ook minder reactie zou moeten geven) of de behandeling stoppen.

Ik kies voor het laatste. Mijn lichaam zei klaar en duidelijk ‘nee’. Als ik 1 iets geleerd heb de voorbije jaren, is het dat ik naar mijn lichaam moet luisteren. De dokter gaat akkoord en zegt dat ik hem na twee dagen moet opbellen. Ik krijg nog een valium, dat kan mogelijks helpen tegen de pijn en gaat me rustiger doen voelen. Het infuus wordt verwijderd en ik hoef de nacht niet te blijven. Het zou kunnen dat mijn bloeddruk nog wat schommelt, maar dat kan geen kwaad.

Manlief is intussen om de auto geweest. Ik verlang naar mijn vertrouwde zetel om te bekomen, maar nog voor 20u ga ik slapen. Deze dag kan niet snel genoeg voorbij zijn.

Het wordt een woelige nacht en ik sta 3 keer op. Rond 7u30 ben ik helemaal wakker, blij mijn zoontje nog even te zien voor hij naar school gaat. Wel heb ik barstende hoofdpijn. Dat was vorig jaar niet anders, toen hield die 4 dagen non stop aan. Benieuwd hoelang nu 🙄

Ik ontbijt, ga douchen en doe kleren aan. Dan is het op en stort ik in. Ik begin onbedaarlijk te huilen en kan niet meer stoppen. Hoe moet het nu verder?? Waarom moet ik dag in dag uit zoveel pijn dragen? Waarom ik? Wat heb ik in hemelsnaam misdaan?

Pas na een uur of twee ben ik rustiger. De hoofdpijn is nu nog erger, maar ik kon even mediteren, kreeg een kwartier durende peptalk van een goede vriendin aan de telefoon en maakte mezelf een koffie. Mét een stuk chocolade.

Plan van aanpak?

Ik neem vandaag 3×5 druppels Rivotril ipv 7. En 2x een halve Contramal retard ipv een hele. Morgen bel ik dokter Bourgeois en vraag ik hoe ik best verder afbouw.

Ik belde ook naar de groepspraktijk van de chiropractor en heb 3 afspraken staan: terug starten met kine, dieet verder opvolgen en verdere behandeling bij de chiropractor zelf.

En verder neem ik het van dag tot dag. De pijn gaat ongetwijfeld terug komen. Ik weet niet wanneer, ik weet niet hoe heftig en ik weet niet of ik het ga kunnen dragen. Ik weet niet of ik volledig ga kunnen afbouwen. Misschien hoeft dat ook niet helemaal. Misschien kan ik het bij een lage dosis houden.

Wat ik wel weet, is dat catapresan geen optie meer is.

En dat ik hoe dan ook verder moet…

Aan mijn vrienden en de Twitter steun van de laatste dagen: bedankt. Jullie zijn goud waard.

Comments

  1. Els

    Naar je lichaam luisteren dat is inderdaad een belangrijke. Veel moed nog daar! En ik begrijp niet waarom ze zelfs in ziekenhuizen nog het concept vegetarisch maar niet kunnen begrijpen :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *