En nu?

Intussen zijn we terug een tijdje verder. Nee, het gaat nog steeds niet beter. Zeker fysiek niet. Ik moet me houden aan mijn tijdsschema van één uur liggen, één uur ‘actief’ zijn en heel voorzichtig met mijn lichaam omgaan. Voor het eerst sinds ik ziek ben, luister ik naar mijn lichaam en op die manier blijkt de pijn… net niet dragelijk.

Dus ja, ik ben terug herbegonnen met Rivotril en Contramal, de twee middelen waarvoor ik begin januari in het ziekenhuis was, om af te kicken. Maar met een zeer lage dosis en een strak schema: ik neem drie weken Rivotril en stop dan één week, waarin ik ondersteun met Contramal, énkel in die ene week. Morgen start mijn eerste stopweek, ik hou mijn hart vast. Maar het blijkt wel: ik heb deze middelen echt nodig. Er zijn geen alternatieven die evengoed werken. Blijft de vraag of ik ervoor kan zorgen dat hun werking even goed blijft en ik er dus voor kan zorgen dat het geen verslaving wordt.

Volgens de neuroloog zal zo’n stopweek het proces vertragen, maar niet tegenhouden. Ik moet hem nog es opbellen met de vraag hoe lang ik dan wel moet stoppen om de receptoren in mijn hersenen terug ‘neutraal’ te krijgen. Want dan ga ik dat ook om de zoveel tijd moeten doen…

Daarnaast zijn we Sulpiride en daaropvolgend Lyrica aan het opbouwen. Die middelen neem ik al langer, maar in lagere dosis. Afwachten wat dat doet…

Verder blijft er het mentale luik en ik moet wel zeggen dat ik mij een stukje beter voel, zeker sinds ik terug Rivotril neem. Het scherpe van de pijn is eraf en dat maakt dat ik het beter kan dragen. Helaas blijven de beperkingen wel, ik kan geen sikkepit meer, bij dat ik nu die medicatie neem of niet. En het is heel erg lastig om daar continu rekening mee te moeten houden.

Maar toch voel ik mij een stukje sterker. Er komt eindelijk een klein beetje aanvaarding, een piepklein stukje, maar het is een begin… Wie weet neemt ook dat een stukje spanning weg?

Daarnaast is er ook van alles in beweging, ’t is te zeggen, ik verander van psychotherapeut en dat vind ik niet vanzelfsprekend… Het is op advies van de psychiater, die stelde voor om te starten met lichaamsgerichte psychotherapie. Ik had er nog nooit van gehoord en ik weet eerlijk gezegd ook niet goed wat ervan te verwachten. 24 april is mijn eerste afspraak. Dat betekent ook afscheid nemen van mijn vertrouwde psychotherapeut, toch zeker tijdelijk. Ik moet het een kans geven en ik kan geen twee therapeuten betalen, dat is onmogelijk. We zullen zien…

Voor het eerst typ ik een stukje hier met enige schroom… ’t Is te zeggen, ik weet niet goed of deze blog nog echt veel waarde heeft, voor mezelf of voor een ander… Ik heb de blog een tijdje op privé gezet, omdat ik het gevoel had dat ik teveel deelde en er te weinig reactie op terug kwam om dat te rechtvaardigen. Ook qua delen op sociale media ben ik véél verminderd. Mijn Facebook is opgezegd. Nee hoor, niets te maken met alle gedoe rond privacy, maar puur voor mezelf. Het is te pijnlijk om alle evenementen te zien passeren die ik toch niet kan meemaken. Ook heb ik schoon genoeg van de ‘goednieuwsshow’, vaak leek het of ik de enige was die het ‘echte’ leven liet zien, met zijn mindere kanten. Nu gebruik ik enkel nog Twitter, waar ik het gevoel heb dat die dingen meer in evenwicht zijn, waar mensen ook durven zeggen van ‘hé, ik heb vandaag een kutdag’. Anderzijds is dit medium wel nog een stuk vluchtiger, dus ik weet niet goed of een blog daar überhaupt gelezen en gewaardeerd wordt.

Geef dus gerust een reactie hierop, ze zijn welkom!

Comments

  1. Pets & Pinups

    Ik heb jouw stukje met veel aandacht gelezen, en ben oprecht blij dat je het bloggen terug een kans geeft. Natuurlijk heb je lezers. Natuurlijk haalt het iets uit. Al was het maar om dingen van je af te kunnen schrijven. En natuurlijk kan je op steun rekenen. Dikke knuffel voor de veranderingen, en als je je er in staat toe voelt, gewoon blijven schrijven. Ik ga blijven lezen <3

  2. annliesbet

    Ik heb maar 2 blogposts gelezen tot nu toe. Omdat ik er heel veel van mezelf in herken, moet ik doseren of het is mentaal te zwaar. Maar blijf schrijven. Het helpt anderen om te weten dat je niet alleen staat met dergelijke beperkingen of hindernissen in het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *