Het gaat niet meer.

Ik geef het op… Ik ben al ruim een maand aan het proberen mijn uren te verschuiven, ik liep mezelf voorbij en betaalde de prijs, ik probeerde met muizenstapjes en betaalde even goed. Ik probeer het nu te houden zoals het is (1u ‘actief zijn’, 1u liggen enz…) en ik heb ook pijn. Ik ben moe gevochten, geen courage meer, ’t vat is leeg; you get the picture. Ik bleit de ogen uit mijn kop, balanceer op het randje van een depressie, heb heel vaak drang naar automutileren (en dat als pijnpatiënte, ik mis de logica volledig!) en er gaan vaak gedachten aan zelfdoding of euthanasie door mijn hoofd (heb ik dat nu echt durven typen?). Ik trek het gewoon niet meer… Raap me op, ik lig in brokken uiteen…

Ik zie maar 1 alternatief meer en dat is de situatie aanvaarden zoals ze is. Een handleiding daarvoor mag je me opsturen, ik kijk ernaar uit. Ik weet begod niet hoe ik dit moet doen… Niet vooruit denken, niet meer hopen, niet meer wanhopen. Enkel hier en nu, de realiteit erkennen en er laten zijn, mijn verdriet en kwaadheid omarmen om wat niet kan zijn en wat ik allemaal mis. Mijn leven volledig aanpassen aan mijn lichaam.

Sorry als ik dramatisch klink… Voor mij is het zo: een groot drama. Mijn leven suckt ongelooflijk en ondanks dat moet ik leren genieten en dankbaarheid voelen voor wat er wel is. Doe het maar es in mijn plaats, alsjeblieft, je mag het hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *