Is dit het nu?

Ik heb het lastig… Sinds het ziekenhuis kan ik niet anders dan naar mijn lichaam luisteren. Dat geeft me dagen van in totaal 11 à 12u slaap, 6u rust en 6u ‘actief zijn’, uur na uur afgewisseld. Heel af en toe geraak ik es aan een blok van anderhalf uur, maar dat geeft sowieso extra pijn.

Ik heb geen flauw idee of ik dat nog ga kunnen veranderen… Ik probeer positief te denken en vast te houden aan een beetje hoop, maar anderzijds ben ik ook realistisch. Zeker als ik terug kijk naar de voorbije jaren. Toen geraakte ik met moeite aan 2u, heel uitzonderlijk 3u, en dat onder een zware combinatie van alcohol en tramadol… Nu moet het zonder… Ik ben volledig gestopt met tramadol en hou deze maand ook een alcoholvrije maand. Ik wil voelen wat kan, zonder te verdoven.

De realiteit is hard… Ik probeer te aanvaarden hoe het nu is, maar alles in mij schreeuwt ‘nee!’. Dit kan het toch niet zijn?! Ik wil wakker worden uit deze nachtmerrie…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *