Rock bottom…

Het gaat niet goed. There, I said it. 

Ik heb een zware fysieke beperking en een psychische kwetsbaarheid. Ik denk niet dat de meeste mensen rond mij daarover in shock gaan zijn, maar het is belangrijk voor mezelf dat ik het luidop toegeef.

Deze week was de bodem, denk ik, hoop ik, wat mijn fysieke beperking betreft. 4 dagen in het ziekenhuis voor een kuur met Catapresan om af te kicken van Contramal en Rivotril. Qua pijn is het relatief goed meegevallen. Maar het was fysiek heel zwaar en mentaal enorm confronterend. Het was nodig, maar allesbehalve plezant. En ik wil dit NOOIT nog opnieuw moeten doen. Dat heeft zo zijn gevolgen..

Onder andere bvb dat ik deze post niet in 1x kan typen. Het is te belachelijk voor woorden, maar momenteel is het de realiteit. 

Dus: voorlopig doe ik geen enkele activiteit langer dan 1u. Daarna ga ik naar huis of ik moet ter plaatse kunnen liggen. En ik ga voelen bij mezelf of die grens doenbaar is qua pijn, of dat het nog minder moet. Ik hoop van niet, voorlopig wil ik daar niet over nadenken. Maar het moet bij een minimum aan pijnstilling blijven. In geen geval wil ik terug in dit straatje belanden, waarbij ik telkens meer nodig heb om toch maar over mijn grenzen te kunnen gaan. 

En mentaal, tja, mijn draagkracht is beperkt, duidelijk. Ik ben vroeger gestopt met de behandeling dan de bedoeling was. Daarnaast heb ik heel kundig een aantal flashbacks, angsten en verdriet weggeduwd, maar ik weet wel heel goed dat ze er waren. Dat betekent dat er nog werk is, in de mate van het mogelijke… Misschien meer dan ik denk, of dacht, of wou toegeven.

In elk geval hoop ik dat de mensen rond mij begrip opbrengen voor mijn toestand… Het zal voor mij al moeilijk genoeg zijn om het zelf te aanvaarden. 

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *