Stilte…

Ik post weinig, ik weet het. Nochtans tijd genoeg, hoor, maar weinig inspiratie. Ik zit een beetje vast op de bodem van een putje, al kan gezelschap daar snel verandering in brengen, maar net daar wringt het schoentje: ik zit teveel tijd alleen.

Tijd om de pijn te voelen, na te denken,… 

Mijn onvrede met dit lichaam en de consequenties die het heeft op mijn leven lijkt alleen maar toe te nemen… Kwaadheid en frustraties stapelen zich op, uiten zich in de vorm van prikkelbaarheid en drang tot automutileren. Niet ok… 

Ik hoop dat het nieuwe schooljaar, iets meer structuur, hopelijk wat meer contact mijn gevoel krijgt opgekrikt. Anders zou het wel es een heel donkere winter kunnen worden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *