Linkin Park

Ik vond het altijd een beetje belachelijk als mensen aangedaan waren van het overlijden van ‘een beroemdheid.’ Ik bedoel, komaan, je kent die toch niet echt?

En gisteren lees ik dat de zanger van Linkin Park gestorven is. Zelfmoord, godverdomme. Dees komt wel ff binnen…

Niet dat ik verrast ben… Je kunt maar zo nagels met koppen slaan in je teksten als je zelf weet wat het is. The darkness… Het worstelen met je verleden, je demonen, het leven,… 

Het spijt me dat het je genekt heeft, Chester. Het spijt me dat je gisteren de andere kant niet meer kon zien, dat reddende telefoontje niet meer kon doen. 

Ik geloof helaas niet in ‘iets hierna’, die RIP typen voelt altijd wat belachelijk ook. Het schiet tekort voor mij. Je ‘rust’ niet, je bent er niet meer. Ik wou dat je die rust bij leven had gevonden… 
In elk geval, ik draai je platen verder, en ik schreeuw ze af en toe nog mee, zij het minder intensief dan in mijn depri periodes. Maar ik blijf ze koesteren. Nagels met koppen, Chester. Nagels met koppen.
Respect. 💕

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *