(niet) normaal

“Jij bent NIET NORMAAL!”

Man, dat kwam binnen… Mijn vader riep het me luidkeels toe. Ik vluchtte, huilend, naar mijn kamer.

Een jaar daarvoor had ik een zelfmoordpoging gedaan om niet meer naar mijn compleet gestoorde moeder op bezoeksrecht te moeten gaan en daarop volgde een zware depressie. Ik was net hersteld en terug thuis uit opname.

Een paar maanden later nog eens. “Jij bent NIET NORMAAL! Jij bent ZIEK! Jij hebt hier niets te zeggen!” Ik was eens te laat thuis gekomen van een uitje met een vriendin en had enkel via sms verwittigd. Jadadde. 

En opnieuw kwam het zwaar binnen. Ik vluchtte terug naar mijn kamer en de volgende dag vluchtte ik voorgoed van huis weg. 17 jaar en één sportzak op mijn fiets gebonden. 

Gelukkig vond en kreeg ik opnieuw hulp. Het heeft me jaren therapie gekost om te staan waar ik nu sta. En toch, op de moeilijke momenten flikkert het soms nog in mijn hoofd, als een kapot reclamebord, in vette letters “JIJ BENT NIET NORMAAL!”

Ik weet intussen dat de waarheid ergens middenin ligt. Ik heb een zware rugzak mee, ik heb een psychische kwetsbaarheid die me gevoelig maakt voor depressie. 

Maar ik ben bovenal mama, partner van, vriendin van, en al zeg ik het zelf, die rollen gaan me goed af. 

En eerlijk, ik zit nu al zo lang in die wereld van de GGZ, niemand, maar werkelijk niemand kan zeggen nooit psychische problemen te krijgen. In hoe ik nu naar de wereld kijk, is de meerderheid ‘afwijkend’, ‘anders’. Meestal zelfs op een mooie manier.

Maar met stip op 1 een gedeelde plaats voor mijn gestoorde moeder en mijn emotioneel afwezige vader. ZIJ waren niet normaal. Door hen ben ik niet opgegroeid in een warm, veilig nest, zoals het hoort.

Door hen denk ik nu nog, als ik iemand een paar dagen niet hoor ‘oei? Willen ze me niet meer?’ om mezelf daarna te corrigeren ‘je doet het weer, Katja. Stop met naar je vader te luisteren.’ Het blijft een gevecht.

Maar dankzij dat ben ik vanbinnen ook een goede hulpverlener geworden. Kan ik dat nu bundelen met mijn ervaringskennis en op mijn manier proberen anderen te helpen. En ik ben helemaal gestopt met ook maar te proberen ‘normaal’ te zijn. Wat betekent het uiteindelijk ook ‘volgens de norm’. Ach. Wees jezelf. Anderen genoeg 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *