Een iets andere kijk op #13reasonswhy

Sinds enige tijd kan je op Netflix de serie ’13 Reasons Why’ bekijken. Het deed heel wat stof opwaaien, vooral omdat er een paar expliciete scènes inzitten, waaronder het in beeld brengen van de zelfmoord van hoofdpersonage Hannah Baker. Het is algemeen geweten dat zo’n beelden voor sommige mensen drempelverlagend kunnen werken en aanzetten tot een poging.

MIJN VERHAAL

Bij wijze van duiding: ik was bijna 17 toen ik zelf een zelfmoordpoging ondernam. Niemand had dat toen zien aankomen, ondanks alle signalen. Niemand die het toen begreep, want ik had geen woorden voor mijn verhaal. Als ik mijn verhaal nu vertel, begrijpt quasi iedereen het (uitgezonderd mijn ouders, helaas). Ik bekijk die serie dus ook vanuit deze achtergrond.

‘Niemand die het toen begreep.’

Sommige kritieken zijn terecht. Expliciet zelfmoordscènes tonen: nooit een goed idee. Halfweg de serie kan je misschien denken: wat een highschool DRAMA, als in hopeloos overdreven. Maar als je het uitkijkt, dan hoop ik dat je ook net iets anders kan denken. Dan hoop ik dat je beseft dat wat voor één persoon erg is, dat ook écht voor die persoon is. Dan hoop ik dat je beseft dat enkel aflevering 12, de verkrachting van hoofdpersonage Hannah, dat dat alleen al reden genoeg kan zijn.

TUNNELVISIE

Maar bovenal hoop ik dat je beseft dat elke zelfmoord het einde is van een proces, bij sommige kort, bij sommige heel lang, maar gemeenschappelijk is de tunnelvisie op het einde, het geen uitweg meer zien. En uitgerekend jongeren denken vaak heel extreem zwart-wit. Het is niet aan ons om hun rekening te maken…

Ik hoop dat het je leert signalen serieus te nemen en niet af te doen als drama of aandacht vragen. Misschien kan jij wel voor die persoon de stap zijn naar hulpverlening. Verlaag de drempel, neem weg het taboe. Om hulp vragen, is zo moeilijk… Iemand die oprecht vraagt “Gaat het een beetje? Ik zie dat je het moeilijk ​hebt.” kan een enorm verschil maken.

“Gaat het een beetje? Ik zie dat je het moeilijk ​hebt.”

En nee, als je geconfronteerd wordt met zelfmoord, draai die redenering niet om. Schuldgevoelens zijn normaal, maar ook zo nutteloos.

En vooral, laat meer middelen gaan naar geestelijke gezondheidszorg en preventie… Het is zo hard nodig. Drempelverlagend werken. Zorg aan huis. Pleegzorg voor de onhoudbare thuissituaties. Enzovoort. Er is nog zoveel werk te doen… Zoveel zelfmoorden per dag. Zoveel pogingen. Dat is het topje van de ijsberg. Je kan alleen maar gissen hoe enorm veel mensen met gedachten aan zelfdoding rondlopen.

PREVENTIE

Weet je, quasi elk mens worstelt wel ergens mee. Dat besef alleen al en het durven delen van wat voor jou zwaar weegt, kan een groot verschil maken. Nee, het neemt je problemen niet plotseling weg. Nee, die wanhopige gedachten van “ik kan op deze manier niet meer verder” gaan er niet op slag mee weg. Maar het kan wel stap één zijn naar herstel. Het kan je misschien even laten voelen dat je er niet alleen voor staat. Het kan je misschien even dat perspectief tonen dat niets eeuwig hetzelfde blijft, dat alles voorbij gaat, de goede dingen, maar ook de zware dingen.

“Als je geen uitweg meer ziet, is er altijd nog een weg doorheen.”

Toen ik zelf heel diep zat, las ik ergens de volgende zin: “Als je geen uitweg meer ziet, is er altijd nog een weg doorheen.” Het is me altijd bijgebleven. Het is zó waar. Ga in therapie. Ga er doorheen. Geef jezelf die kans. Want wat erna nog kan komen, is het zo waard… Je hoeft me niet te geloven, hoor. Maar probeer het toch maar. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *