Ik schreef mijn ‘herstelverhaal’…

… met als uiteindelijk doel het in Pittem te brengen, als ik de moed vind…

There I go.
Ik ben opgegroeid in een POS, een problematische opvoedingssituatie. Tegenwoordig heet dat een VOS, een verontrustende opvoedingssituatie. Ik had niet de indruk dat er toen veel mensen ongerust waren over mij…

Vier maanden heb ik als baby bij mijn moeder gewoond. Zwaar fysiek verwaarloosd… Mijn vader, broer (3j ouder) en ik gingen bij mijn grootouders wonen, tot ik 6j was. Hij kreeg het hoederecht, zij bezoeksrecht. Om de 2 weken een weekend en de helft van alle schoolvakanties. Mijn vader hertrouwde, mijn broer ging bij mijn moeder wonen. Hij was daar ‘het keppekindje’, de goeie en hij mocht alles. Ik ging steeds minder graag. Mijn moeder was een labiele vrouw, het ene moment poeslief, het andere heel haatdragend. Ik was ‘de slechte’, het kind van mijn vader. Ik vertrouwde haar voor geen haar en kon absoluut niet verdragen dat ze me aanraakte. Meer en meer liep ik daar weg. Thuis werd ik amper tot niet opgevangen. “Oh, ben je daar terug?” was de standaard reactie, al zat ik te huilen. Verder was ik braaf en haalde goede punten. De rest was niet belangrijk. Enkel bij mijn grootouders kon ik met mijn gevoelens terecht. Ik heb daar vaak uitgehuild, maar vond nooit de woorden om het uit te leggen.

Uiteindelijk, na een fikse ruzie, besloot mijn vader toch een rechtszaak te starten om het bezoeksrecht afgeschaft te krijgen. Ik was inmiddels 14j. Een heerlijk jaar lang moest ik niet gaan. De brieven van de advocaten gingen over en weer. Er werd met modder gegooid en ik las alles, zonder dat iemand me opving of vragen beantwoorde. Na een jaar kwam het verdict: nog 2 zondagen/maand, onder een dwangsom van 15000fr. per keer dat ik niet ging. Mijn vader ging omwille van het geld in beroep. Ik moest maar eens ‘overlopen naar het kwade en hen chanteren’. Mij maakte de reden niet uit, als het beroep er maar kwam. Maar intussen moest ik wel terug…

De ruzies volgden elkaar op en liepen steeds meer uit de hand. Ik, versus mijn moeder en haar moeder, die daar meestal ook was. Ik werd verweten voor al wat lelijk was. Mij werd letterlijk gezegd: “het is jouw woord tegen het onze, ze gaan je nooit geloven”. Uiteindelijk koos ik mijn verdediging, mijn macht: ik zweeg. Ze konden me dwingen naar daar te gaan, ze konden me niet dwingen te praten. Ik zat uren aan een stuk boven mijn schoolboeken gebogen. Wat ze ook deden of zeiden, al namen ze de balpen uit mijn handen, ik zei geen woord. Uiteindelijk kwam het tot een climax: mijn moeder duwde me en daagde me uit met haar te vechten. Ik wist niet waar ik het had. Gelukkig, voor 1x was de voordeur niet op slot. Ik nam het meeste van mijn gerief en liep weg. Maanden, nee, jarenlang heb ik van die confrontatie gedroomd. Ik zag mezelf naar de keuken lopen, een mes nemen en haar vermoorden. Jarenlang heb ik spijt gehad dat ik dat niet gedaan heb. Maar ik liep naar huis, al huilend en in shock. Net in die periode kwam de definitieve uitspraak in beroep: ik moest nog 1 zondag/maand gaan. 

Drie dagen voor die eerste datum nam ik alle medicijnen in die we thuis liggen hadden. Het was zij of ik.  Ik mocht haar niets aandoen en ik wist heel goed dat ik bij een 2e keer zo uitgedaagd worden, niet in staat ging zijn tot zelfbeheersing. Het moest stoppen… Een kwartier later begon het me te duizelen en paniekeerde ik. Ik belde om hulp. Even later lag ik op een harde ziekenhuistafel met een sonde in mijn mond te kokhalzen. Mijn vader en stiefmoeder met ogen vol onbegrip in het deurgat. Toen pas wou ik echt dood. Hoe moest ik ooit verder na dit? 

Ik herstelde fysiek en probeerde te functioneren, Paasvakantie, school,.. Na een paar weken stortte ik volledig in. Ik moest dan wel niet meer naar mijn moeder, maar ik was psychisch kapot. Mijn moeder had me jaren psychisch geterroriseerd, mijn vader had me emotioneel verwaarloosd.

En toen was er de Jeugdkliniek in Pittem. Eerst 6 maanden. Daarna nog eens​ 7 maanden nadat ik thuis wegliep. Mijn relatie met mijn vader en stiefmoeder was compleet om zeep. Ze begrepen niets van een depressie en lieten me vallen als een baksteen. Elk weekend bleef ik in Pittem. Op woensdag kwamen mijn grootouders. Vriendinnen had ik niet meer.

Toen ik min of meer hersteld was, kon ik gelukkig bij mijn grootouders terecht. Ik was net geen 18j. De breuk met mijn ouders was definitief en is nooit meer hersteld. Ik ging studeren en wou vooruit. Wat ook lukte, tot het moment dat ik een kaart van mijn moeder in de bus kreeg. Ik was net verhuisd. Ik flipte volledig en ging in een echte colère naar haar huis, klaar om haar op zijn minst in het ziekenhuis te slaan. Na al die jaren, zelfs na een zelfmoordpoging en opnames in psychiatrie, had ze nog steeds niet door dat ze me met rust moest laten. Ze was gelukkig niet thuis… Ik verscheurde het kaartje in stukken en stak het in haar brievenbus. Twee maanden later belde ik Pittem voor een opname. Ik was angstig en paranoia en miste alle zelfvertrouwen om aan mijn stage te beginnen.

En toen ben ik echt diep gegaan. Het heeft me 9 maanden tijd gekost eer ik kon vertrouwen, begeleiding toelaten en echt praten. Ik heb getekend, geschilderd, geboetseerd en nam telkens mijn werkjes mee naar de psycholoog. Ik was een vat vol emoties, maar ik vond er geen woorden voor. Na 9 maanden kwamen eindelijk de woorden, de tranen, het in de steek gelaten zijn, de angst voor mijn moeder, de woede,… Ik weet niet eens zeker of dit een depressie was, maar ik zat zo hard in de knoop… Met veel moeite en met goddank een goede en warme begeleiding ben ik uit dat gat kunnen kruipen. Anderhalf jaar ben ik hier geweest en voor mij was dat echt een wedergeboorte. Binnen deze muren kon ik mijn brokstukken weer maken tot een positief zelfbeeld, zelfvertrouwen, een nieuwe start. 

En ik ben uitgevlogen uit dit nest. Ik heb mijn studie afgerond, werd verliefd, ging werken, kocht een huis, kocht een kindje. Ik heb het nooit vanzelfsprekend gevonden, ik heb ervoor moeten vechten en ben er niet dankzij, maar ondanks mijn ouders geraakt. 

Jammer genoeg is niet alles positief. Sinds eind 2009 ben ik pijnpatiënte. Ik ben inmiddels 4j thuis, werken lukte niet meer. Een psychoanalyst stuurde me terug naar Pittem, onder de reden “je hebt pijn omdat je emoties niet verwerkt hebt”. Dus ging ik in dagtherapie, ik had op dat moment toch niets beters te doen. Terug alle potjes open, alle emoties op tafel en doorwerken. Om na 10 maanden, met evenveel pijn, te zeggen dat het welletjes was. Ik ben diep genoeg gegaan. Ik heb er 3,5j residentiële therapie opzitten en járen ambulante. Het is genoeg geweest.

Ik heb pech, dikke pech, dat mijn lichaam me in de steek laat. Ik heb de diagnoses spasmofilie en fibromyalgie, en in die 10 maanden heb ik daar ook echt mee geworsteld. Want ook dit is een verlies, opnieuw een rouwproces, en nee, ik denk niet dat die 10 maanden noodzakelijk waren, maar ze hebben me ook geen kwaad gedaan. 

Als ik dit schrijf, april 2017, 32j oud, ben ik ruim een jaar therapie-vrij, ook ambulant. Ik ga alleen nog om de paar maanden naar de psychiater, vertellen hoe het gaat, omdat dat me goed doet, omdat ik hier graag kom, al mag dat raar klinken. Het toont me van hoe ver ik kom en wat ik nu heb. En op mijn manier, met kleine beetjes vrijwilligerswerk en ervaringswerk, probeer ik nog iets bij te dragen aan de maatschappij. Ik hoop nog ooit terug te kunnen werken als hulpverlener of als ervaringswerker, maar ik heb geen glazen bol en blijf realistisch. 

En Pittem blijf ik eeuwig dankbaar, voor al die keren dat ze me erdoor gesleurd hebben, me de tijd gaven terug vertrouwen te vinden, zowel in de mensen hier, in mezelf, als in de mensen hier buiten. Zonder Pittem zou ik er niet meer zijn.

Comments

    1. Katja

      Dank je, lief van je. Ik probeer in het hier en nu te blijven en te genieten waar het kan. De ene dag gaat dat al beter dan de andere… Oude demonen kunnen heel hardnekkig zijn.
      Maar een lieve partner en keitof zoontje zijn meer dan ik ooit had durven dromen. Dat koester ik!

          1. berrunderkamp

            Via, via. Ik was op zoek naar artikelen over de Ziekte van Lyme en toen kwam ik op een pagina die ging over depressies en vervolgens kwam ik op jouw pagina.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *