Ik schreef er niets over…

… en dat volledig onbewust. Echt waar.

Terwijl ik het hier wel deed: https://ervaringsblog.wordpress.com/2016/07/07/mijn-broer/?preview=true

Ik besefte het pas toen ik mijn verhaal herlas. Hé, er staat niets in over mijn broer. En de vraag: moet ik dat nu toch doen? Gaan de mensen die mij en mijn verhaal kennen, denken dat ik niet durf?

Maar weet je? In heel mijn verhaal, is het stuk over mijn broer een detail. Het is bijlange niet het belangrijkste. Meer zelfs: hij is het vermelden niet waard. In vergelijking met hoe mijn ouders mij behandeld hebben… 

Dus nee, ik verander het niet meer. Niet omdat ik niet durf. Omdat het niet hoeft. Het is mijn klein deeltje in mijn hoofd. En het zit daar goed. Het draagt niets bij aan mijn herstelverhaal. Jij, klein deel, hebt me niet gevormd. Mijn ouders hebben me misvormd. ZIJ zijn hier de grote boeman.

En nu is het welletjes voor vandaag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *