Hoe verder (online)…

Ik heb de website die ik gemaakt had met mijn ‘alter ego’ als naam offline gehaald. Het voelde niet goed… Ik voelde me niet goed met de anonimiteit, ik ben teleurgesteld over hoe weinig – om niet te zeggen niets – er gebeurt met het boek, ik heb geen zin meer er nog energie in te steken.

Met hulp van een vriend heb ik een nieuwe gemaakt, enkel met mijn voornaam en zonder blog. Dat geeft me toch meer een stuk privacy toe naar de mensen die ik begeleid. Anderzijds vertel ik er wel de belangrijkste dingen over mezelf, met een korte verwijzing naar het boek, maar zonder veel details.

Het klinkt misschien wat warrig, maar het voelt meer als ‘mezelf’, meer echt. Deze blog hou ik ook, voornamelijk als uitlaatklep. Het hoeft niet per se gedeeld te worden, het hoeft niet per se gelezen te worden, bezoekersaantal kan me gestolen worden (wat ik bij de website wel dagelijks bekeek en vaak in teleurgesteld was). Met andere woorden: ik laat het meer los. Kan ik een paar mensen helpen, graag. Komt er weinig van terecht, ook goed. Ik zie wel wat komt…

Deze week kreeg ik het nieuws dat ik niet weerhouden ben voor de kerngroep Herstel. Ik ben nogal teleurgesteld… Het voelt als een afwijzing, ook al kreeg ik vandaag wat meer uitleg over het waarom en kan ik het begrijpen. Uiteraard speelt mijn ziekte een rol, de twijfel of ik zou aankunnen wat ze verwachten in de toekomst. En ja, dat komt binnen… Ik zag het als een groeikans en een mooie uitdaging, en het valt toch weer in het water. En het is niet dat de mogelijkheden voor mij voor het grijpen liggen, hé…

Anyway… Teleurstellingen horen bij het leven, zeker? Het zal ook wel weer voorbij gaan. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *