Brief aan mijn lichaam

Ik kan niet slapen. Ik weet het, schermtijd is nu ook niet de beste beslissing, maar ik zit met een post in mijn hoofd en dan moet dat eruit…

Ik heb vanavond heel erg genoten van een optreden van K’s Choice. Maar eender welke avond activiteit, ik doe erna geen oog dicht. Extra Rivotril, 2 tabletten valeriaan. En dan neem ik sowieso al Lyrica en Ebastine waar je moe van wordt. Nope, ik slaap niet. Sensitisatie heet dat volgens de gedragstherapeut. Overprikkeling…. Komt blijkbaar vaak voor bij chronische pijn. En ja, ook dit optreden was overbelasting…

Ik merk nu thuis dat ik best gebaat ben bij 3 kwartier ‘activiteitjes’, 3 kwartier rust, and so on… Al wat ik meer doe, is dus overbelasting… Ik kan onmogelijk alle buitenhuis activiteiten schrappen. Ik wil ook nog iets van sociaal leven…

Dus de deal is, beste lichaam, dat ik me zoveel mogelijk, thuis, aan die 3 kwartier hou. En verder mijn oefeningen doe en geleidelijk probeer op te bouwen. Maar gun me dan alsjeblieft af en toe die 2 uurtjes… Ik beloof dat ik probeer daar niet meer over te gaan…

O ja, en een beetje slaap daarna. Pretty please?

Ik weet niet meer wat ik anders nog kan doen om de toenemende pijn te stoppen. Meer medicatie is echt geen optie meer, dan wordt ik een zombie, vrees ik dat ik niet meer kan auto rijden, vrees ik dat ik mijn lever en nieren kapot maak… Ik word er een beetje radeloos van…

Ik ga nogmaals proberen te slapen. Morgen is een nieuwe dag en mijn lieve wederhelft is thuis dus ik kan uitslapen.

Ik eindig met een quote: De levenskunst bij het hebben van een chronische ziekte is al je energie erop te richten om goed te leven in een slechte situatie. Ik weet niet van wie die komt, maar het is zo waar en mijn god, wat is het moeilijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *