Boeken en wat ik eruit leer

Ik ben bezig aan ‘De pijn de baas’ van dr.F.Winter. Ik ben nog niet ver hoor, maar leerde intussen de begrippen piekbelasting, duurbelasting, overbelasting en onderbelasting. Ik ben schuldig aan alle vier. Volgens het boek leiden ze alle tot meer pijn. Ik ga dus proberen daar iets mee te doen.

De eerste drie betekenen vooral dat ik nog meer mijn grenzen moet bewaken… In de praktijk betekent dat: leuke dingen afzeggen of maar kort aanwezig zijn. En ja, dat valt me zwaar…

De vierde betekent minder lang aan één stuk liggen. De zetel is mijn veilige, comfortabele plek. Niet altijd pijnloos, verre van, maar toch meestal veruit te verkiezen boven andere houdingen of activiteiten. Dus ja, ik lig er soms te lang. Volgens de kine is te lang = meer dan 1u. Ik ga proberen daar op te letten…

Ook mijn oefeningen ga ik anders aanpakken. Ik doe nu om de andere dag een half uur spierversterkende oefeningen. Dat vraagt heel veel van mij, ik lig erna een uur plat en het lukt niet om op te bouwen. Deze namiddag ga ik een schema opmaken om elke dag oefeningen te doen, maar korte sessies en er een héél langzame opbouw in te steken. Echt, muizenstapjes. Ik hoop dat dat lukt.

Ik zou ook willen proberen meer buiten te komen. Al is het maar wandelen tot de hoek van de straat en terug, of goed ingeduffeld een koffie drinken op het terras, als ik maar eventjes buiten ben.

Veel voornemens dus… Januari is daar de maand voor hé.

Tot slot las ik ook het boek ‘Life on sneakers’ in 1 dag uit. Jawel, zo vlot leest het. Het gaat over een vrouw die zwaar ziek wordt en gans haar emotioneel en fysiek proces. Ze deelde haar boek op in de emoties onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Ik denk dat ik nog met geen enkele van die fases helemaal klaar ben, maar ik hoop toch ooit in die laatste te geraken…

Morgen zie ik nog eens mijn psychiater en ik denk dat ik onze zeswekelijkse frequentie nog wat ga verlagen… Hoewel het psychische vaak nog moeilijk is en aandacht vraagt, heb ik niet het gevoel dat ik op dat vlak nog echt veel ondersteuning nodig heb. Wel wil ik het contact behouden. 

Wat ik wél heel graag zou terug doen, is gedragstherapie. Ik sprak vorige week een therapeute gespecialiseerd in chronologische pijn en hoewel ik ervan overtuigd ben dat ik veel zelf weet en kan, zou ondersteuning op dat vlak wel deugd doen. Maar de prijs hé… Dat er maar gauw eens een terugbetaling komt…

De website hier loopt niet zoals ik gehoopt had… Misschien ben ik te ongeduldig, maar ik had toch gehoopt intussen een paar begeleidingstrajecten te kunnen starten. Ik mis kanalen om meer bekendheid te krijgen… Tips zijn welkom…

O ja, als laatste, de Lyrica doet zijn werk. Toch deels. Mijn handen zijn een stuk verbeterd. Bij momenten, op het moment dat het maximaal werkt, voel ik me heel erg moe, suf, verdoofd, en heel even quasi pijnloos. Ik probeer ervan te genieten, hoe kort het ook duurt. Maar voor de pijn in mijn bekken en onderrug, mijn pijnlijkste en meest invaliderend plaatsen, doet het quasi niets. Het verandert niets aan mijn grenzen, helaas… Ik wacht nog steeds op mijn ‘wondermiddel’…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *