Lieve Tine

Het is ‘jouw week’, deze week. 

De week die vijf jaar geleden begon met een telefoontje van je vriend, in de nacht van 2 op 3 januari, radeloos op zoek naar jou. Op 6 januari in de namiddag kwam ik buiten uit de ‘kelder’ van de rugschool waar geen bereik was en belde mijn vriend me op. Hij had net op de radio gehoord dat je lichaam was gevonden. Je lichaam. Niet jij… Die dagen van niet weten waren afschuwelijk, maar het wel weten was dat ook…

De volgende dag gingen we naar Gent, naar Dok Noord, waar je gevonden was achter een kotje aan het water. Het lag er vol afval… Een dag later vol bloemen… Je had een zoveel mooiere plaats verdiend om te sterven, maar ik denk dat het voor jou niets meer uitmaakte…

Vijf jaar geleden… Ik heb vandaag een berichtje gestuurd naar je mama. Dat ik je niet vergeet. Dat ik aan hen denk. Ik probeer dat elk jaar te doen, begin januari of rond je verjaardag. Het is iets kleins, maar ik hoop dat het voor je mama iets betekent. Ik kan me niet voorstellen hoe vreselijk moeilijk het voor haar moet zijn verder te leven zonder jou…

Intussen is het al een ganse lijst, de mensen die ik uit het leven heb weten stappen. Kurt, Dries, Tine, Frauke, Filiep. Stuk voor stuk mooie mensen. Mensen met ondraaglijk veel pijn…

Ik probeer een beetje verder te genieten in hun plaats… Ik troost me met het idee dat ze dat fijn zouden gevonden hebben.

Soms maakt het me ook enorm kwaad. Drie mensen per dag in ons land, en nog word er bespaard op GGZ. Schandalig is het!

Maar liefst van al zou ik hen nog één keer willen kunnen zien. Één namiddag met koffie en taart en luisteren naar het verhaal van hun laatste momenten, ten volle kunnen begrijpen wat er door hun hoofd ging en écht afscheid kunnen nemen. Mijn god, wat zou ik daar geld voor geven…

Lieve Tine, ik mis je. Ik vergeet je nooit.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *