De ‘mooiste’ tijd van het jaar

Ik ben met mijn gat in de boter gevallen wat mijn schoonfamilie betreft. Echt.

En toch zou ik met veel plezier twee weken vooruit spoelen.

Elk feest, etentje, whatever, bots ik op fysieke grenzen. In het beste geval is er een bed of zetel in de buurt, maar ook dan worstel ik nog steeds met mij ‘zielig en gehandicapt voelen’. Nee, het went niet… En los daarvan, is het ook een periode waarin je gemis nog veel sterker voelt. In mijn geval het gemis van een eigen ouderlijke thuis en mensen die er niet meer zijn.

Ik weet dat ik niet alleen ben daarin. Ik weet ook dat het allemaal nog veel erger zou kunnen. Er is oorlog in de wereld. Er zijn mensen op de vlucht. Er zijn mensen in kansarmoede. Er zijn mensen in psychische nood. Er zijn mensen van alle slag en soort die ‘de dagen’ helemaal alleen doorbrengen.

Dus sta me toe dat ik even aan die mensen denk. Dat ik hoop dat het komende jaar een beetje verbetering mag brengen. Dat ik hoop dat ons beleid wat betere beslissingen neemt (waarschijnlijk ijdele hoop, ik weet het). 

Als we met zijn allen een klein beetje meer liefde en verdraagzaamheid kunnen opbrengen voor onze medemens… Daar is nog niemand van dood gegaan, toch?

Ah, noem me gerust naïef. Maar hoop doet leven… 

In elk geval, ik ga nergens heen en ben ook de komende weken bereikbaar via e-mail. Ik wens jullie, meer dan wat ook, dat je een beetje thuis mag zijn bij jezelf…

Warme groet!

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *