The semicolon project

Eergisteren liet ik een hele kleine tattoo plaatsen. Een puntkomma. Het is een symbool voor ‘ooit wou ik een punt zetten achter mijn leven, maar ik heb het niet gedaan. Het is een puntkomma geworden, en mijn verhaal gaat verder’. My story isn’t over yet.

Dezelfde dag verneem ik via een verdwaald berichtje op mijn tijdlijn dat een kennis van mij zelfmoord gepleegd heeft. We waren samen in opname, tien jaar terug. Gingen lange tijd daarna samen badmintonnen, twee keer per week. Vorig jaar kwam ik hem onverwacht terug tegen, stralend, met zijn zoontje op zijn schouders. Hij is er niet meer en het raakt me… Waar is het fout gegaan? Hij kende de weg naar de hulpverlening. Was het schaamte? Het torenhoge taboe dat nog steeds heerst? Was hij al te onbereikbaar om nog hulp te kunnen toelaten? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.

Het maakt me boos ook. Onze maatschappij is ziek, met drie zelfmoorden per dag als misselijkmakend symbool. Wanneer word daar eens iets aan gedaan? Maggie De Block, zo snel als je medicatie duurder kan maken, maak psychotherapie eindelijk eens terugbetaald. Investeer in ggz, in mobiele teams,… Het is zoooo hard nodig.

Gisteren keek ik naar de aflevering van ‘Over de streep’ van deze week. Ik hoor kritiek hier en daar, of het wel verantwoord is jongeren zo kwetsbaar op tv te tonen. Maar toch, het raakt. Een random gekozen klas en zoveel pijn, zoveel lijden. Waar is de steun voor die gasten?

Ik zie zoveel mensen rond mij worstelen, elk op hun eigen eiland, bang hun kwetsbaarheid te tonen, bang om onbegrepen en afgeschreven te worden. 

In hemelsnaam, doorbreek het taboe. Blijf er niet alleen mee zitten. Zoek lotgenoten, zoek hulp, je bent NIET alleen… Laat het zover niet komen dat zelfdoding een optie wordt…

Acties als Rode neuzen dag zijn broodnodig, maar ook JIJ bent nodig. Toon jezelf. Er zit zoveel kracht in het delen van kwetsbaarheid. Durf! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *