11 november

Morgen is het wapenstilstand.

Toen ik 17 was, nam ik (voor de tweede keer) een overdosis medicatie. Het was maar een halfslachtige poging, een noodkreet, ik ging zelf naar het ziekenhuis om daar aan de receptie flauw te vallen. Toen ik bij bewustzijn kwam na een paar luttele seconden hoorde ik iemand zeggen ‘weer zo’n jongere die teveel gedronken heeft zeker?’, maar toen ze het briefje in mijn hand las ‘help, nen intox!’. Ik hield mijn ogen dicht op weg naar de spoed, geen zin om te praten, geen fut ook, maar de dienstdoende arts had me al snel door. Hij dwong me een dosis zwarte kool te drinken. Nou ja, liever dat dan een maagspoeling, die herinnering zat me nog vers in het geheugen. Ik zweeg, twee weken lang. Ticketje richting Pittem, ook voor de tweede keer. 

Ook door die zwarte periode ben ik gesparteld. Met dank aan Pittem, ondanks mijn ouders, die geen toestemming wilden geven voor begeleid wonen, een kans op een toekomst. Na maanden ‘nee’ te horen, ging ik schoorvoetend terug naar huis, met het kleinste hartje ooit. Om dan te horen te krijgen dat er thuis geen plaats meer was voor mij. ‘Er was teveel gebeurd.’ Tja, 16 jaar goed gedrag kon blijkbaar niet op tegen een depressie. So be it. Ik mocht dan uiteindelijk bij mijn grootouders gaan wonen en kwam op mijn poten terecht. Zonder ouders gaat ook, niet waar?
Morgen is het weer wapenstilstand. En weer zou ik graag even kunnen stoppen met vechten. 

Ik heb een pijnopstoot, de tweede in drie maanden tijd. Ik neem nu extra medicatie, die de pijn draaglijker maakt en mij een zombie. Tien dagen volhouden, dan afbouwen en hopen dat de pijn weer zijn ‘normaal’ niveau heeft. Ik ben niet goed in hopen. Ik ben bang. Bang voor de pijn. Bang voor de volgende opstoot. Bang dat er weer een moment komt dat mijn draagkracht op is.

Maar waar ik aan 17 jaar niets meer te verliezen had, is er nu een gezin. Een man en een zoon, verantwoordelijkheden. Wapenstilstand is geen optie… Blijven vechten is de enigste optie. Sturen jullie mij een beetje kracht? Ik kan het goed gebruiken…

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *