Over anonimiteit

De website is bijna klaar om te delen.

In alle eerlijkheid, het stoort me gigantisch dat ik dit anoniem doe. Eigenlijk zou ik het veel liever onder mijn eigen naam doen. Omdat ik niet van taboes hou. Omdat ik eerlijkheid en openheid wil, op alle vlakken.

Dus misschien is een woordje uitleg over het waarom hier wel op zijn plaats.

Het is zo dat mijn moeder mijn jeugd zwaar verkloot heeft. Ook de jaren daarna heb ik haar nog geregeld ‘gehoord’, een postkaart, een telefoontje naar mijn hulpverlener of mijn school,… Ik was daar telkens dagenlang niet goed van, ervaarde dat als zijnde heel bedreigend en was hopeloos over mijn toeren. De laatste postkaart kreeg ik toen ik net een paar maanden verhuisd was en leidde niet alleen tot een heftige woede-uitbarsting, maar ook tot weken van over mijn schouder kijken waar ik ook ging, en uiteindelijk een volledige crash en opname in psychiatrie. 

Dat dateert van in 2005. Sindsdien geen teken van leven meer, godzijdank. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dat zo blijft en ik zweer dat ik, de dag dat ik hoor dat ze niet meer leeft, ik op zijn minst een avond trakteer op café. Van opluchting. Het idee dat ze me dan eindelijk niets meer kan doen…

Dus laat het duidelijk zijn: dit zit diep. Ondanks jaren van therapie.

Dus komt de site er, anoniem. Ik durf het anders niet aan. Ik weet dat het niet moeilijk is om iemand te vinden als je dat echt wil, maar ik vertik het om het haar makkelijk te maken en no way dat ik zou willen dat ze gans mijn blog kan lezen. 

Dat gezegd zijnde, hoop ik op een beetje begrip. En ik hoop ook dat het ooit anders kan. 

Comments

  1. superwielen

    Ik begrijp dat het bijt. Het lijkt mij vooral belangrijk dat je schrijft, onder welke naam dan ook. Jouw getuigenissen verdienen hun plaats in te nemen. jij verdient om je boodschap uit te dragen. Bedankt dat je dit doet.

  2. janneke

    Ik begrijp je helemaal. het is belangrijk dat jij je gevoelens kan uiten, en voor jou is dat volgens mij schrijven? daarom maakt het niet uit onder welke naam of hoe jij het doet. Ik vind het zelf nog altijd heel moeilijk om onderwerpen op gang te zetten waar een taboe opligt, niemand bijna weet dat ik blog en dat wil ik ook graag zo houden. Maar het is goed wat je doet, je doet het super

  3. carolientje2015

    Doen wat goed voor je is. En verplicht jezelf aub niet op iets te doen waar je je (nog) niet goed bij voelt. Het belangrijkste is dat je blogt, als je er nood aan hebt. Veel plezier verder met het bloggen! Ik lees je nu al graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *