De volgende stappen

Ik had intussen contact met het JAC en mag me over een paar weken eens gaan voorstellen op een teamvergadering. Afwachten of daar dan iets concreets uit voortkomt.

Ik liet ook visitekaartjes maken.

Deze neem ik volgende week mee naar mijn vorige psychiater (verantwoordelijk voor de jeugdkliniek) met de vraag of hij deze, op indicatie, wil mee geven aan jongeren die ambulant komen, voor of na een opname. Benieuwd of hij dat zal willen doen!

Er is ook terug een boeiende PITvergadering geweest en het idee van een platform/forum voor mensen met een psychische kwetsbaarheid neem ik verder mee. Er zou mogelijks ook een project komen vanuit de mobiele teams rond online hulpverlening. Thumbs up!

Verder is de site in volle opbouw. Neem gerust al eens een kijkje! Wanneer hij volledig op punt staat, ga ik deze delen op sociale media en ook vragen aan anderen om dat te doen. De blog verschijnt daar trouwens ook, maar ik behoud deze hier omdat ik op de smartphone kan typen en dan enkel aan de laptop copy paste hoef te doen. Dat bespaart me wat zit-tijd, pijnlijk voor mij, remember?

Tussen al die ‘actie’ in zou ik bijna vergeten stil te staan bij hoe het met me gaat. De waarheid is dat het beter kan, maar het is ook al veel slechter geweest, dus geen reden tot paniek 😉 Mijn knie is geleidelijk aan aan het verbeteren, al is de kans groot dat het een chronisch probleem blijft. Ik kreeg de diagnose ‘chondromallacia patellae’, wat tien jaar geleden ook al gezegd werd… Het is nu vooral kwestie mijn spieren sterker te krijgen zodat het probleem niet groter wordt. Kine dus, en elke dag oefeningen doen. Verder staat er nog een NMR van mijn bekken op het programma, eind november, om een laatste keer uit te sluiten dat er een lokaal probleem is. Als daar niets op te zien is, leg ik me definitief neer bij het label fibromyalgie.

Mentaal gaat het redelijk. Met ups en downs, maar dat ben ik gewoon… Mijn hoofd draait soms overuren waardoor ik moeilijk inslaap en (nog) vermoeid(er) rondloop. Bij momenten voel ik me overprikkeld en moet ik echt de stilte opzoeken, om me dan een half uur later super eenzaam te voelen. Achja 😉 Ik merk ook wel dat de herfst en het vooruitzicht van de winter een effect op me heeft. Toch probeer ik dagelijks even buiten te zijn – ook op doktersvoorschrift trouwens. Samenvattend: ik doe verder, probeer niet te veel na te denken en neem het een dag met een keer. De gedragstherapie heeft me toch wel geleerd meer in het hier en nu te blijven. En dat is een serieuze vooruitgang!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *