Ff zagen…

Een dipje. Of zoiets. 

Deanxit gestopt. Wat meer last van onrust en angst, maar doenbaar. So far, so good.

En dan begon die vervelende knie weer op te spelen. Ik had er als jongvolwassene al last van, vaak ontstekingsreacties, pijn bij sporten.  De laatste jaren ging het redelijk.  Tot een maand of twee terug.  Pijnscheuten,  vooral bij trappen doen. Met al mijn medicatie,  toch bizar, dus maar es naar de huisarts.  Afspraak maken voor een ct. Voor zover ik wist, een gewone ct. Bleek het er ene met infiltratie te zijn van contrastvloeistof… moet je weten dat ik daar héél slecht op reageer,  ik heb al een paar keer infiltraties gehad,  zowel in mijn knie als in mijn bekken en ik ben daar telkens dágen slecht van,  maar echt extreem veel pijn 🙁 stond er daar dus woensdag ineens een dokter naast mij met twee spuiten, ik wist gelijk hoe laat het was… we zijn nu 4 dagen verder en mijn knie doet nog steeds meer pijn dan voor het onderzoek.  Balen!!

Er blijkt een kleine cyste te zitten in mijn knieholte.  Op zich niet zo erg, maar zoals ik op alles extreem reageer, volstaat ook dit voor weer een hoop extra pijn. Alsof ik er nog niet genoeg heb 🙁 nu eerst proberen met ontstekingsremmers… 

Maar de moraal zit weer ff laag. Ik heb het gehad met dat stom lijf. En met de tig keren ‘nee’ die ik moet antwoorden als mijn zoontje vraagt om samen te spelen… zucht… 

Op dagen als deze vraag ik mij echt af of dit nu de rest van mijn leven zo zal gaan en dan kan ik wel blijven janken… Er is zoveel dat ik wil en niet kan,  zoveel dat ik mis. Verdomme toch… 

As good as it gets… maar mag het asjeblieft een beetje beter? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *