Zonder therapie

Drie weken zonder. Is het te vroeg voor een tussentijdse evaluatie? Misschien… Ik doe het toch maar 😉 

Het gaat goed. Ondanks de extra opstoot die me pijn bij gaf. Ondanks – of misschien dankzij – het feit dat het vakantie is en zo’n zesjarige pagadder tonnen energie vraagt. 

De moraal zit goed. De zon doet me goed, de momenten dat ze er is. De contacten met vrienden en familie ook. Ik herleef op zo’n momenten, al moet ik er extra medicatie voor nemen of een extra glas wijn, ik frustreer me niet meer en ik doe het gewoon. Ik wil genieten! Die drive voel ik heel erg en die is lang weg geweest. 

Dus ik ben voorzichtig optimistisch. Ik denk erover om vanaf september maandelijks bij de psychiater te gaan voor een babbel. Die zijn niet zo uitgebreid als bij de psycholoog maar wél terug betaald en naar mijn gevoel voldoende voor nu. En voorschriftjes heb ik sowieso nodig, dus ja. En we zien wel hoe lang het duurt. Heb ik terug nood aan meer, dan is dat maar zo. Lukt het zonder, ook goed. Ik neem het zoals het komt 🙂 Go, go, go! Ik ga erop vooruit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *