Kinderlijke nieuwsgierigheid

Een tijdje terug kwam mijn zoontje af met de bemerking “jij hebt geen mama en papa hé”. Slik. Zes jaar. Wat zeg je dan? 

Ik heb uitgelegd dat ik wel een mama en een papa heb. Maar dat we heel veel heel erge ruzie gehad hebben en dat we daardoor elkaar niet meer zien. Dat dat beter is zo. Daar kon hij wel mee verder, voorlopig toch.

En even later kwam ook de lang gevreesde vraag ” mama, wat zijn die witte plekken op je arm?”. “Dat zijn littekens, ventje.” Stilte. Oef. Een kinderhand is gelukkig ook gauw gevuld…

Vroeg of laat komt hij wel met meer vragen. En ga ik er toch moeten aan geloven het ganse verhaal te moeten doen. Ik hoop stilletjes dat hij tegen dan oud genoeg zal zijn om het boek te lezen. Dat hij dan van daaruit wat antwoorden haalt en ik de overige vragen kan beantwoorden. Ik hoop dat het voor hem niet te zwaar zal zijn om te dragen. Ik ga sowieso wel mijn woorden wikken en wegen… 

Zorgen voor later? Ik hoor het wel wanneer er meer vragen komen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *