Mijn broer

Voor wie het boek gelezen heeft; er worden dingen in geïnsinueerd. Incest? Vrij voor interpretatie… Eigenlijk voel ik me daar niet zo goed bij. Ook de keren dat ik de vraag krijg “en dat van je broer, is dat waar?”, dan weet ik eigenlijk niet goed wat zeggen. Dus bij deze doe ik toch maar eens het ganse verhaal.

Ik heb een paar herinneringen. De eerste toen ik 9 of 10 jaar was (hij is 3 jaar ouder). We zaten op de slaapkamer van mijn moeder en hij wou dat ik haar nylon kousen aandeed. Hij noemde het sexy en streelde mijn benen. Een tweede was in de living, met mijn moeder in de keuken. Kietelspelletjes. Omhoog over mijn armen en over mijn benen. Een derde in de slaapkamer boven, een matras op de grond, wij twee rechtstaand en ons achterwaarts laten vallen, hij moest me proberen kussen voor we de matras raakten. En ettelijke keren zoenen, op het grasplein naast de school, achter het tuinhuis,… 

Het lijkt zo onschuldig als ik het zo schrijf. En toch ben ik er hopeloos mee in de knoei geraakt. Ergens in die periode raakte ik niet in slaap en stond ik al huilend op, bij mijn vader en stiefmoeder: “mijn broer doet dingen die ik niet wil”. Vanwaar dat kwam, ik weet het niet. Was het waar? Was het schaamte, het gevoel dat er iets niet klopte? Was het ‘nee’ willen zeggen, maar niet kunnen? In elk geval, de reactie was kort maar duidelijk. Ze geloofden mij niet. “En als het toch zo was, moest ik maar zeggen dat ik het niet wou”. En daarmee was de kous af. 

Nu mag je als ouder best wel fouten maken. Maar sommige fouten zijn er gans over. Wacht, het grofste moet nog komen. Toen ik 16 was en opgenomen in psychiatrie, kwam ik er met een klein, bang, maar o zo kwaad hart op terug. Dat ik het niet vond kunnen dat ze me daarmee in plan hadden gelaten. Mijn vader keek naar mijn stiefmoeder en vroeg “weet jij dat nog? Ik kan me dat niet herinneren.” Zij schudde van nee.

Serieus. Ik kon wel ontploffen. Alsof je zoiets kan vergeten! Ik vergeef het hen nooit. Nooit. 

Want ik heb ermee in de knoei gezeten, jarenlang. Schuldgevoelens, schaamte, een afkeer van jongens – mijn eerste relaties waren niet toevallig met meisjes – maar vooral die eeuwige twijfel. Kloppen mijn herinneringen wel? Was dat ‘alles’? Waarom had ik zo’n vieze smaak in mijn mond? Waarom twijfelde ik zo aan mezelf? Had ik dingen verdrongen? Ik zal het allicht nooit weten. Er is er maar 1 die het weet en die heb ik al 20 jaar niet meer gesproken. Houden zo! Ik weet wel nog het gevoel van opluchting toen ik via via vernam dat hij een zoon kreeg en geen dochter. Ergens zat ik toch met angst voor herhaling.

Achteraf gezien denk ik dat het vrij ‘onschuldig’ experimenteergedrag was van zijn kant uit. Als prille puber durfde hij misschien niet bij leeftijdsgenoten. En was ik een gewillig slachtoffer. Ik heb nooit nee gezegd. Ergens was ik zelfs blij dat er überhaupt iemand aandacht en wat warmte had voor mij. Hoe verknipt ook. Ik ben gestopt met me vragen te stellen. Als ik dingen verdrongen heb, dan mag dat voor mijn part zo blijven. Graag zelfs… 

En weet je, het is niet het ergste hoofdstuk uit mijn leven. Het bedrog van mijn vader en de psychische mishandeling van mijn moeder wegen veel zwaarder door dan wat mijn broer wel of niet gedaan heeft. Maar bij deze staat het zwart op wit op internet. En als er nog es iemand naar vraagt, maak ik me er lekker makkelijk vanaf met “lees mijn blog maar eens” 😉 

Comments

  1. Pingback: Ik schreef er niets over… – ervaringsblog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *