Breintraining en hersenspinsels

Ik word lui. Maar echt… Mijn hoofd wordt amper nog uitgedaagd om na te denken. Mijn dagen bestaan uit afwassen, wassen en plassen, hier en daar onderbroken door de levensnoodzakelijke koffie en dito lichaamsbeweging. Maar vooral uit uren in de zetel, naar het plafond gapen en naar Stubru luisteren. Mijn mobiele boven mijn hoofd hangt er nog steeds niet.  Lezen gaat maar moeizaam, het boek dat ik bezig ben, boeit me niet. De Decopatch blijft liggen en gaat af en toe eens mee op bezoek bij een vriendin.

Het leven is pokkesaai dus. 

Af en toe leef ik op. Weekends waarin manlief thuis is. Bbq’s met vrienden. Etentjes. Zàlig. Dan voel ik dat ik leef! 

De eerstvolgende saaie dag is dan extra hard verteerbaar…

Er groeit een idee in mijn hoofd. Een Project met grote P. Een biografie. Zou ik dat kunnen? En ben ik bereid om nogmaals in het verleden te duiken en herinneringen op te rakelen? Of hou ik het bij deze blog en sproei ik hier en daar wat herinneringen tussen, op de momenten dat ze als een gieter over mijn dag uitvloeien? 

Misschien is dat laatste wel het ‘gezondste’… Het gebruiken wanneer het zich aandient, spontaan, dat gebeurt nu eenmaal toch. Dat bewust gaan graven, ik heb het er een beetje (veel) mee gehad. En er zitten ook echt grote gaten in mijn geheugen, ik weet niet of ik nog in staat zou zijn een logisch, samenhangend, chronologisch verhaal uit dat hoofd van mij te halen…

Dat hoofd van mij… Eerlijk, het gaat er eigenlijk best wel goed mee. Niet zo goed als voor ik ziek werd. Maar wel ‘het beste’ sinds ik ziek ben. Toch ook al een prestatie. Maar dus wel lui. Heel erg lui. Ik kan me met moeite nog herinneren hoeveel vier maal acht is. Seriously. Mijn zoon gaat volgend jaar naar het eerste leerjaar. Ik denk dat ik vanaf dan weer met hem mee leer. Mag hij me les geven, zal hij vast wel leuk vinden 😉

Comments

  1. Verstraete Nancy

    Dag Katja, pas je blog opgemerkt…
    Echt moedig van je, mijn verleden speelt ook veel door men hoofd, maar ik wil er niet constant aan denken. Heb het proberen te plaatsen maar als jezelf kinderen hebt komen er bij bepaalde gelegenheden regelmatig beelden terug boven…
    Eigenlijk kun je het moeilijk vergeten. Wees toch voorzichtig en graaf niet te diep als je erover gaat schrijven, door het ene komt eigenlijk het andere boven en dan misschien terug iets wat je net wel vergeten was… Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel, vele grtjs en warme knuffel Nancy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *