Vaderdag

Ik heb het er best wel lastig mee dit jaar. Al ben ik bijna 15 jaar thuis weg. In die tijd heb ik een paar keer geprobeerd het contact te herstellen, maar ik botste steeds op dezelfde muur. Mijn pa is een koppige man die zijn fouten niet wil of kan erkennen, laat staan bespreken of zich verontschuldigen. En ik ben niet in staat ze onder de mat te vegen. Want dan ben ik wel welkom thuis, kop in ’t zand en doen of er nooit iets verkeerd gelopen is. Helaas, zo werkt het niet. Ik weiger mezelf te verloochenen.
Op een dag als vandaag voel ik vooral veel onbegrip en verdriet. Ik kijk naar mijn zoon en kan er in de verste verte niet bij dat je je kind zo in de steek kan laten. Dat je niet probeert iets goed te maken. Dat je geen greintje moeite wil doen. Ik kan er niet bij, en ik ga het waarschijnlijk nooit begrijpen.
Dit gezegd zijnde, hij kan den boom in. Mijn pa, mijn stiefmoeder, mijn moeder en mijn broer. Met zijn allen de hoogste boom in. Want al valt de leegte me zwaar bij momenten, het is niet die mensen die ik mis. Zij hebben teveel littekens nagelaten.
En ik probeer te zien wat ik wel heb. Een fijn gezin, een paar goede vrienden en een toffe schoonfamilie. Het is geen vervanging voor het gemis, maar het verzacht de pijn toch een beetje.
En ik ben blij dat ik het wel kan, een kind opvoeden zoals het hoort. Hij is zes jaar en hij heeft een stevige basis. Dat is meer dan ik ooit zal kunnen zeggen.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *